Over Nirma
Ik ben Nirma (33) en in 1993 geadopteerd uit Sri Lanka. Mijn familie bestaat uit vier ouders en vier broers die wonen in Nederland en Sri Lanka. Sinds 2011 heb ik contact met mijn Sri Lankaanse familie. Vanaf dat moment ben ik eens in de paar jaar bij hen op bezoek gegaan. Begin 2026 ben ik voor drie maanden bij mijn Sri Lankaanse familie gaan wonen, met de wens om het contact te verdiepen en de relatie te versterken voor de toekomst. Ik schrijf voor INEA over de onderwerpen ‘Hoe onderhoud ik contact met mijn familie?’ en ‘Hoe verhoud ik mij tot beide werelden?’.
Blog #1 Ik ben het gekscherend de ‘contactcurve’ gaan noemen: de toename en de afname van het contact met mijn familie in Sri Lanka voor en na een bezoek.
Ik kijk naar mijn koffer die niet dicht te krijgen is. Naast mij staat mijn broer te lachen om de hoeveelheid spullen die mee naar Nederland moeten: gemberkoekjes, curryblaadjes, wierook en kleding zijn slechts een greep uit de Sri Lankaanse souvenirs die ik ga verschepen. Mijn moeder loopt mijn kamer in en vraagt aan mijn broer of er nog ruimte is voor kokis (Sri Lankaanse nieuwjaarskoekjes) in mijn tas. Het zal met alle voorzichtigheid in mijn handbagage mee moeten, want een beetje Sri Lankaan laat de kans om kokis te eten niet voorbijgaan.
Portretfoto credit: Lotte Kwant
De drie maanden dat ik bij mijn familie in Sri Lanka heb gewoond, zijn voorbijgevlogen. Het huis met zijn rode vloeren en houten kozijnen is weer een stukje meer mijn thuis geworden. Mijn broers zijn een stukje meer mijn broers geworden en mijn ouders zijn een stukje meer mijn ouders geworden. Drie maanden lang konden we in hetzelfde land leven. Dicht bij elkaar. Na deze ‘boost’ ben ik benieuwd hoe het contact zal verlopen wanneer ik weer in Nederland ben.
Ik ben het gekscherend de ‘contactcurve’ gaan noemen: de toename en de afname van het contact met mijn familie in Sri Lanka voor en na een bezoek. Het is als een glijbaan waar ik voor elk bezoek op klim, tijdens het bezoek euforisch op de top sta en na het bezoek weer vanaf glij. Een van de redenen om langer bij mijn ouders te verblijven, was de hoop om ons contact verder te verdiepen, zodat het verder zou gaan dan het standaard “How are you?”, dat de kern vormde van elk telefoongesprek.
Mijn telefoon is al een paar dagen angstvallig stil. Ik ben drie maanden terug in Nederland en de dagelijkse berichtjes werden wekelijkse berichten; het is langzaam weer aan het veranderen naar een frequentie van maandelijks contact. Het tijdsverschil, mijn gebrekkige Singalees en de beslommeringen van het dagelijks leven geven het duwtje in de rug en – roetsjj – ik sta weer bijna met beide benen op de Nederlandse grond.
Goed contact houden over een afstand is ingewikkeld; ik heb het altijd moeilijk gevonden. Niet alleen met mijn Sri Lankaanse familie, maar ook met vrienden die naar het buitenland zijn verhuisd. Het stelt mij gerust dat het een universeel fenomeen is, al geeft het extra uitdagingen als je werelden en culturen zo ver van elkaar verwijderd zijn. Mijn droomscenario is dat ik telefoongesprekken kan voeren over het weer, onze werkdagen, wat grapjes over en weer en misschien wat ouderlijk advies op z’n tijd.
Maar, er is wel wezenlijk wat veranderd. De drie maanden hebben er vooral voor gezorgd dat iedereen dichterbij voelt dan ooit. En als ik weer een vliegticket boek naar de top van de glijbaan, mijn familie daar met open armen op mij staat te wachten. Mocht dat nog lang duren, dan heb ik altijd de voorraad gemberkoekjes en de wierrook nog.
Persoonlijke verhalen over adoptie
Deze blog is de start van een bijzondere serie verhalen, gedeeld door INEA. Vijf columnisten en drie vloggers nemen je mee in hun persoonlijke ervaringen rondom interlandelijke adoptie. Vanuit het perspectief van geadopteerden, maar ook van bijvoorbeeld een partner, dochter of adoptiemoeder. Allemaal unieke verhalen, verteld vanuit hun eigen leven en ervaring. We hopen dat deze verhalen inspireren, herkenning bieden wellicht nieuwe inzichten geven.
