Voor veel geadopteerden die op zoek gaan naar hun roots in Indonesië is Pardi een van de eerste mensen waar zij mee te maken krijgen. Als lokale zoekpartner van INEA en een onmisbare kracht binnen het team van IBU Indonesia helpt hij geadopteerden bij het opsporen van biologische familieleden, het ontrafelen van hun adoptiegeschiedenis en het begeleiden van vaak emotionele herenigingen.
In dit interview vertelt Pardi hoe een zoektocht verloopt, welke uitdagingen hij onderweg tegenkomt en welke impact dit werk in de loop der jaren op hem persoonlijk heeft gehad.
Pardi, hoe ziet het begeleiden van geadopteerden tijdens hun zoektocht er in de praktijk uit?
“Elke zoektocht begint met de documenten die we ontvangen,” vertelt Pardi. “We maken eerst een overzicht van alle beschikbare informatie en brengen vervolgens de locaties die in het dossier worden genoemd in kaart.”
Voordat het daadwerkelijke zoekwerk kan beginnen, moeten eerst enkele formele stappen worden gezet. Geadopteerden ondertekenen een volmacht, waarmee zij Pardi en zijn team toestemming geven om namens hen onderzoek te doen.
“Die volmacht is heel belangrijk. Wanneer ik een dorp bezoek of naar een overheidsinstantie ga, moet ik kunnen aantonen dat ik namens de geadopteerde informatie mag opvragen. Zonder die toestemming zijn mensen vaak terughoudend om informatie te delen.”
Het zoeken begint meestal bij de lokale autoriteiten, pas daarna gaat het team het dorp of de buurt zelf in.
“In Indonesië draait veel om vertrouwen. Als je zomaar een dorp binnenloopt en vragen gaat stellen, kunnen mensen argwanend worden. Daarom zoeken we eerst contact met lokale bestuurders. Hun steun helpt om het vertrouwen van de gemeenschap te winnen.”
Hoe een zoektocht verloopt, verschilt sterk per regio. In dorpen kennen mensen elkaar vaak al generaties lang en worden gebeurtenissen uit het verleden nog goed herinnerd. In grote steden als Jakarta of Surabaya ligt dat heel anders.
“In een dorp weten mensen vaak precies wie waar woonde en wat er vroeger is gebeurd. In grote steden kennen buren elkaar soms nauwelijks. Dat maakt het vinden van informatie veel lastiger.”
Pardi voor het Welcome Home in Yogyakarta
Wat vind je het mooiste aan je werk als zoeker? Is er een ervaring die je nooit meer vergeet?
Naast zijn werk voor IBU Indonesia is Pardi werkzaam in het toerisme. Dankzij zijn uitgebreide kennis van Java en Bali kent hij niet alleen de weg, maar ook de cultuur en de gebruiken van verschillende regio’s. Die ervaring is van grote waarde tijdens zijn zoektochten.
“Wat ik het mooiste vind, is dat ik mensen echt leer begrijpen. Elke regio heeft zijn eigen cultuur en manier van communiceren. Een aanpak die in Jakarta werkt, hoeft in Oost-Java helemaal niet aan te slaan.”
Voor Pardi voelt iedere zoektocht als een puzzel. Pardi: “Soms weet je dat je dicht bij de waarheid bent, maar zijn mensen nog niet klaar om hun verhaal te vertellen. Dan moet je goed nadenken over hoe je vertrouwen opbouwt en de juiste vragen stelt. Juist die uitdaging motiveert me.”
Eén zoektocht in Oost-Java is hem altijd bijgebleven. Daar ontmoette hij een familie die bij zijn komst zichtbaar boos was.
“Ze dachten dat ik verbonden was aan de organisatie die hun familielid vele jaren geleden haar kind had afgenomen. Ze waren verdrietig, boos en wantrouwig. Maar door goed te luisteren en rustig uit te leggen waarom ik er was, groeide er langzaam vertrouwen. Uiteindelijk kon ik hen voorbereiden op een videogesprek met hun verloren familielid: de persoon die geadopteerd was en in Nederland woonde.”
Als hij erop terugkijkt, behoren dit soort momenten tot de meest waardevolle van zijn werk.
“Het geeft me veel voldoening als ik zie dat mensen, ondanks hun boosheid en wantrouwen, weer openstaan voor begrip en een gesprek met elkaar.”
Sommige geadopteerden komen zelfs bij jou thuis. Wat betekent dat voor jou persoonlijk?
Niet iedere zoektocht eindigt met het terugvinden van biologische familie. Pardi ziet hoe pijnlijk dat kan zijn.
“Wanneer geadopteerden naar Indonesië komen en hun familie niet vinden, zeg ik altijd: als je hier geen familie hebt (kunnen vinden), beschouw mij dan als familie.”
Zijn betrokkenheid stopt niet zodra de zoektocht is afgerond. Regelmatig ontvangt hij geadopteerden bij hem thuis en laat hij hen kennismaken met het Indonesische leven.
“Ik wil dat ze het land leren kennen waar ze vandaan komen. Ik vertel over de cultuur, het dagelijks leven in de dorpen, de lokale tradities en hoe het vroeger was om hier op te groeien. Omdat ik ongeveer even oud ben als veel geadopteerden, kan ik hen ook vertellen hoe het was om in diezelfde periode in Indonesië op te groeien.”
Voor Pardi is die verbinding met Indonesië minstens zo belangrijk als het vinden van biologische familie.
“Ze komen uit Indonesië. Ook als ze hun biologische familie niet kunnen vinden, vind ik het belangrijk dat ze zich verbonden voelen met hun roots en zich hier welkom voelen.”
Wist je vóór je werk bij INEA al veel over de werkelijkheid achter interlandelijke adoptie, en hoe heeft dit werk jou beïnvloed?
Voordat Pardi begon met het begeleiden van zoektochten, wist hij dat veel Indonesische kinderen naar het buitenland waren geadopteerd, vooral naar Nederland. Maar wat zich achter veel van die adopties afspeelde, ontdekte hij pas toen hij zelf als zoeker aan de slag ging. Sommige ontdekkingen maakten diepe indruk.
“Soms blijkt de vrouw die in de documenten als biologische moeder staat vermeld, helemaal niet de biologische moeder te zijn. In sommige gevallen laat DNA-onderzoek zien dat er helemaal geen biologische verwantschap is. Dan vraag je je af: wat is hier werkelijk gebeurd?”
Zijn kijk op adoptie is daardoor ingrijpend veranderd. Pardi: “Dit werk kan heel emotioneel zijn. Soms word ik boos als ik hoor wat er bij bepaalde adopties is gebeurd. Op andere momenten ontmoet ik families die al tientallen jaren leven met verdriet, schaamte of vragen waarop nooit een antwoord is gekomen.”
Veel situaties blijken uiterst gevoelig. Sommige families zijn bang voor sociale uitsluiting, terwijl anderen nooit openlijk hebben gesproken over de omstandigheden rond de geboorte of adoptie van een kind.
“Je moet je woorden heel zorgvuldig kiezen. Eén verkeerde zin kan ervoor zorgen dat een deur voorgoed dichtgaat. Daarom is het opbouwen van vertrouwen zo belangrijk.”
Sinds de samenwerking met INEA is er veel in beweging gekomen. Wat is er voor jullie veranderd en welke nieuwe mogelijkheden heeft dat gebracht?
Pardi ziet dat de samenwerking met INEA het werk van het team aanzienlijk versterkt.
“Het grootste verschil is dat we nu meer mogelijkheden hebben om diepgaander onderzoek te doen.”
Dankzij de extra financiële steun kunnen zoektochten worden uitgevoerd die eerder simpelweg niet haalbaar waren. Zo is er meer ruimte voor uitgebreid archiefonderzoek, het in kaart brengen van historische locaties en het opnieuw bezoeken van plekken die een rol hebben gespeeld in adoptiegeschiedenissen.
Een van de meest indrukwekkende projecten was het onderzoek naar een vergeten begraafplaats die verbonden was aan een voormalig kindertehuis.
Pardi: “We kregen informatie dat baby’s uit een kindertehuis tientallen jaren geleden waren begraven bij een kerk. Dankzij de steun van INEA konden we de locatie bezoeken, toestemming krijgen om het terrein toegankelijk te maken en verder onderzoek doen.”
Hoewel nog lang niet alle vragen zijn beantwoord, leverde het onderzoek waardevolle informatie op die jarenlang verborgen was gebleven.
“Zonder deze steun hadden we dit onderzoek nooit kunnen uitvoeren.”
De samenwerking maakte ook de oprichting van Welcome Home mogelijk: een plek waar geadopteerden die Indonesië bezoeken worden ontvangen, begeleid en ondersteund tijdens hun zoektocht of rootsreis.
Wat is voor jullie de grootste toegevoegde waarde van de samenwerking met INEA?
Volgens Pardi ligt de grootste waarde van de samenwerking in de kansen die hierdoor zijn ontstaan: niet alleen voor de huidige zoektochten, maar ook voor toekomstige zoektochten en informatie voor kinderen van geadopteerden.
“Dankzij de steun van INEA hebben we toegang gekregen tot informatie die voorheen buiten bereik lag. We kunnen uitgebreider onderzoek doen, oude dossiers opnieuw bekijken en een sterkere basis leggen voor toekomstige zoektochten.”
Tegelijkertijd blijft hij realistisch. Niet iedere zoektocht eindigt met goed nieuws. Pardi: “Soms ontdekken we geen mooi verhaal. Soms doet de waarheid pijn. Maar het blijft de waarheid, en mensen hebben het recht om die te kennen.”
Daarnaast zet het team zich in om de toegang tot informatie voor geadopteerden te verbeteren en om aandacht te vragen voor betere regelgeving in Indonesië. Vooral bij het verkrijgen van originele geboorteakten en andere officiële documenten lopen geadopteerden nog altijd tegen veel obstakels aan.
“Er zijn nog steeds veel uitdagingen, maar stap voor stap blijven we vooruitgaan. Ik hoop dat het voor geadopteerden in de toekomst gemakkelijker wordt om toegang te krijgen tot informatie over hun eigen geschiedenis.”
